Natuurgeneeskunde
Het klinkt zo simpel, natuurgeneeskunde. Gewoon genezen met spullen uit de natuur. En dat is het ook, met natuurlijke middelen zet je het zelfgenezend vermogen van het dier aan. Dat is ook het directe verschil met de reguliere geneeskunde, deze werken voornamelijk op de ziekte in. Een bacteriële infectie bestrijd je vanuit de reguliere geneeskunde gezien met antibiotica, natuurgeneeskunde bekijkt het vanuit de andere kant. Hoe kan het dat die bacterie vat heeft gekregen op dit dier en hoe zetten we het dier aan tot genezing/aanpak van die bacterie. Kortom, hoe kan het dat dit dier geen natuurlijke weerstand had tegen die bacterie, komt het doordat hij vervuild is door slechte voeding of heeft het dier veel stress gehad waardoor de weerstand is gedaald of van alles wat. Je kijkt altijd naar het totaalplaatje en dat is ook wat je behandeld om het dier weer in balans te brengen.
Als natuurgeneeskundig therapeut bekijk je het dier en zijn omgeving van alle kanten, waar zijn dingen scheef gelopen, wat zie je, wat voel je, wat ruik je, wat hoor je, noem maar op.
Als natuurgeneeskundig therapeut bekijk je het dier en zijn omgeving van alle kanten, waar zijn dingen scheef gelopen, wat zie je, wat voel je, wat ruik je, wat hoor je, noem maar op.
Wat voor het ene dier werkt werkt voor de ander weer niet. Het ene dier heeft behandeling en stimulering van de nieren nodig en de ander meer voor zijn darmen en dat voor dezelfde kwaal. En het andere dier zit psychisch in de knoei en heeft daar ondersteuning in nodig.
Daar zit nou de kennis en kunde van een goede natuurgeneeskundig therapeut in, om samen met de eigenaar uit te vinden waar nou de zwakheid in het orgaansysteem of psyche of omgeving van het dier zit. En om vervolgens met de zachts mogelijke prikkel het zelfgenezend vermogen van het dier weer aan te spreken en te ondersteunen om zichzelf zo te genezen.
Daar zit nou de kennis en kunde van een goede natuurgeneeskundig therapeut in, om samen met de eigenaar uit te vinden waar nou de zwakheid in het orgaansysteem of psyche of omgeving van het dier zit. En om vervolgens met de zachts mogelijke prikkel het zelfgenezend vermogen van het dier weer aan te spreken en te ondersteunen om zichzelf zo te genezen.
Natuurgeneeskunde kan heel goed samen met de reguliere geneeskunde toegepast worden, men kan elkaar hier prima in aanvullen en in de ideale situatie is dat ook zo. Soms is het beter dat het dier eerst onder behandeling van de dierenarts komt, omdat het zo lijdt dat heftige middelen noodzakelijk zijn, dat het dier het met natuurlijke middelen niet zelf aan kan. Of in geval van een botbreuk, dit zal toch gegipst of geopereerd moeten worden. In het kader van genezing van het gebroken bot en de revalidatie van het dier kan de natuurgeneeskunde geweldig aanvullend werken.
Je kunt met een groot schala aan kwalen terecht bij een natuurgeneeskundig therapeut, variërend van bewegingsproblematiek, bv. artrose of peesaandoeningen, allergieën, gedragsproblemen, longproblemen, maag/darmproblemen, problemen met blaas of nieren, enz. enz.
